Jhon Loui’s Blog

ISANG ARAW …

Namiss ko bigla ang ilan sa mga kaibigan ko na dekada na ata ang nakalilipas ng huli kong nakita. Sa labing pitong taon kong nabubuhay sa mundong ito, lampas triple na ata ng edad ko ang mga naging kaibigan ko. Sa sobrang pagtreasure ko sa kanila kailangan na ata ng mapa para mahanap sila.

LONG TIME NO SEE FRIEND: Hoy ! Loui! Kamusta ka na? Anong balita sa’yo?

LOUI: (nagulat sa pagtawag ni friend) Oh ikaw pala! Matagal na nga tayong hindi nagkikita. Haha! Hindi mo alam na nagbagong buhay na ko! (pagmamalaki ko).

LONG TIME NO SEE FRIEND: Late na late na nga talaga ako sa balita. Saan ka nag-aaral ngayon?

LOUI: Hindi mo alam? Hahaha! Diyan oh? (sabay turo sa paaralang pinapasukan).

LONG TIME NO SEE FRIEND: Oo nga noh? Hindi obvious! Ahahaha! Ganyan ka pa din eh noh?

LOUI: Oo. Tanga pa din Gago pa din. Sira pa din. Pero mas gago ka kasi hindi mo alam nagbago na ko! Hahaha!

LONG TIME NO SEE FRIEND: Ulol! Sira! Pagbutihan mong tanga ka!

LOUI: Mas ulol ka! Hindi ka na nagpapakita! Kamusta na ga?

LONG TIME NO SEE FRIEND: Eto ok lang! Ahahaha! (sabay tapik sa balikat ko).

LOUI: Ok naman pala eh! Siya! Lumayas ka na sa harapan ko! Ahaha!

LONG TIME NO SEE FRIEND: Gago!

LOUI: Sira!

“Dreams are like stars … you may never touch them, but if you follow them they will lead you to your destiny.”

Marami akong pangarap at gustong mangyari sa buhay ko para bukas at sa hinaharap. Libre lang naman daw mangarap, kaya lubus-lubusin na. Hehe!!!

Gusto kong makapagmanage ng sarili kong Resto-Bar. Isang restaurant na pwedeng maka-afford ang kahit na sino, mayaman man o mahirap. Resto-Bar na may better management at may special treatment sa mga guess.

At the age 24+ ko gusto mag-asawa. Hehe! Gusto ko ng isang simpleng beach wedding. Gusto ko ako lahat gagastos. (Kailangan ko nang simulan mag-ipon ngayon. LOL!).

Sa 2th Wedding Anniversary ng parents ko, gusto ko sila mabigyan ng isang memorable na church wedding.

Gusto ko maging manager sa isang first class na hotel or condominium. Magkaroon ng sariling Bachelor’s pad. Hahaha!

Gusto ko magkaroon ng mansyon para sa pamilya ko.

Gusto ko ma-experience magscuba diving.

Gusto ko maging Survivor Castaway.

Magpatayo ng kahit anong foundation para sa mga street children at out-of-school youth.

Gusto ko makapunta sa Leaning Tower of Piza. Malaman kung sino talaga gumawa ng Stonehenge. Maka-usap ng personal si Johnny Depp.

Gusto ko makapunta ng Mars.

Makapagsulat ng maraming nobela.

Gusto ko ng maraming kaibigan at kalaro.

Gusto ko makita sina Princess Diana, John Lennon, Michael Jackson, Elvis Preastly at Barrack Obama.

Gusto ko maging magaling sa pagsayaw at pagkanta.

Gusto ko maging mutant at magkaroon ng special powers.

Gusto ko makita ang nakaraan at ang hinaharap.

Makaimbento ng gamot para sa lahat ng sakit at di na muling magkakasakit pa ang mga tao.

Makagawa ng nine hundred seven na love at friendship poems at ninety three na tragic poems.

Gusto ko makausap ang magagaling na scientist para makahingi ng konting advice sa lovelife.

Gusto kong alisin ang math sa curriculum, pero siyempre joke lang ‘yon.

Gusto ko makasakay sa UFO.

Gusto ko maligo three times a day.

At higit sa lahat, gusto ko maging handa sa lahat ng pwedeng mangyari.

“KAILANGAN LAHAT NG GINAGAWA MO AY IYONG ISASAPUSO”

- Lolo Benyong

Nabanggit niya sa akin ang linyang ‘yan ng minsang pag-usapan naming kung anong course ang aking kukunin.

Tama siya. Kailangan lahat ng bagay na inyong ginagawa ay dapat nating isapuso. Dapat gusto natin yung ating ginagawa hindi dahil eto kasi ang sinabing gawin.

_ _ _

June 26, 2009. This is his first death anniversary. Gusto kong sabihin ditto na isa si lolo Benyong sa mga taong nagbigay sa akin ng inspirasyon. Marami akong natutunan sa kanya. Napakarami. Napakatalino niya kaya naman hanggang ngayon I still absorbing all the facts and thoughts that he said and advice to me. Madalas kami mag-usap sa mga bagay na may kinalaman sa mga asignatura at pag-aaral. Isa siyang taong maprinsipyo, dahilan kung bakit ko siya nagustuhan at hinangaan.

Parati niya sinasabi mag-aral daw ako. Mahalin ko daw ang aking pag-aaral. Kaya naman lubos ang paghingi ko ng tawad sa kanya nung time na nagsisisi ako sa pagkakamali at pagpapabaya ko.

­_ _ _

“ANG KARAPATAN AY IPINAGLALABAN,

HINDI HINAHAYAAN SA ISANG TABI LAMANG”

Wala nga naming masamang ipaglaban at mangatwiran kung alam mong nasa tama ka naman. Hindi kailangang nakatameme ka lang.

Sa totoo lang, marami pa akong gusting malaman sa kanya. Mga pananaw at prinsipyo. Mga opinion at katwiran. Kung saan man siya ngayon lubos akong humahanga sa kanya. Gusto kong maging kagaya niya. Matapang at maprinsipyo. Magaling at matalino.

Nagpapasalamat ako sa lahat – lahat nang naitulong niya sa amin.

_ _ _

Biglang naisip ko, ano ba talagang misyon ko sa mundong ito? Ahmm. Bakit kailangan may mauuna? May maiwan? Ano ba talaga misyon ng bawat isa?

Sa bawat mahal ko sa buhay na kinuha na Niya, kadalasan sakit ag dahilan. Sabi nila, kapag nagawa mo na daw ang misyo mo sa mundong ito ‘yo na daw ang oras mo. Sadyang napaka-ikli daw talaga ang buhay ng tao. Lahat daw may nakatakdang oras kaya dapat matapang tayong haharap sa oras na ‘to at tanggapin na hanggang doon na lang tayo. Habang may buhay naman, may pag-asa. Kaya sa bawat segundong tinatakbo ito, ilaan natin ang ating mga sarili para sa mga taong nasa paligid lang natin at sa mga taong lubos na nagmamahal sa atin.

Ang buhay daw puno ng pagsubok. Tama! Pero hindi naman Niya tayo bibigyan ng problema o’ suliranin kung hindi natin kayang lampasa ang mga ito. Kailangan ating maging matatag. Dapat handa nating harapin ang lahat ng ito.

Wala man tayong karapatan dagdagan ang buhay na hiniram natin sa Kanya, kailangan lang natin ay pahalagahan at ingatan ito. Dapat tayong lumaban, wag matakot at sumuko. Dapat maging malinaw sa atin kung bakit tayo naririto at kung bakit isang araw kailangan nating iwanan ang lahat – lahat.

“GAANO MAN KAHABA ANG ISANG ORAS,

MATATAPOS AT MATATAPOS DIN IYON.”

- JL

“I AM A FLOWER, QUICKLY FADING

HERE TODAY AND GONE TOMORROW.”

- Casting Crowns, Who Am I

Tama naman diba ang sinasabi ng kanta ng Casting Crowns na Who Am I? Lahat tayo posibleng isang alaala na lang sa susunod na mga araw. Lahat nang nagyayari ngayon, kasaysayan na lang bukas.

Kaya nga sinasabi na gawin natin lahat – lahat ng mga bagay na makapagpapasaya sa atin, mga bagay na alam nating hindi natin pagsisisihan sa darating na panahon.

HANDA NA BA AKONG KUNIN NI GOD?

Sa totoo lang, ayoko pa talagang kunin ni God, marami pa akong pangarap na gustong matupad. Gusto ko dumating sa punto na handa na ako bago pa ang araw na iyon. Bakit ko ba nasasabi ang lahat nang ito? Gusto ko lamang ipunto na mahalaga ang bawat oras, mahalaga ang buhay. Dapat wasto at tama ang paggamit sa mga importanteng bagay na ‘toh.

“HINDI NAMAN AKO NATATAKOT MAMATAY …

… NATATAKOT AKO NA BAKA ISANG ARAW PAGGISING KO,

WALA ANG MGA TAONG MINAMAHAL KO”

- JL

Hindi ako isang mahusay na manunulat o’ isang magaling na makata. Isa lamang akong simpleng tao na nabibilang sa tinatawag nilang pag-asa ng bayan na nagnanais makapagbigay ng pahayag, pananaw o’ saloobin, at mga ilang pangyayari sa lahat. Hindi ko alam kung paano at saan magsisimula.

Taong 1991, ika-24 ng buwan ng Agosto, 10:20pm isinilang ng isang ilaw ng tahanan ang isang sanggol mula sa kanyang sinapupunan. Isang murang bata na pilit iniiwas sa mga kagat ng lamok. Batang mahilig mang-istorbo ng hatinggabi. Isang batang inaruga at inalagaan ng kanyang mga magulang. At ang batang nabigyan ng pagkakataong masilayan ang ganda ng mundo.

Ang batang ‘yon ay walang iba kundi AKO. Ako na nagpapasalamat sa buhay na pinagkaloob Niya.

Childhood. I always want to play since then. Musmos na batang pinipilit makalabas ng bahay para lang makapaglaro. Isang batang walang pakialam kung madungisan ang katawan, marumihan ang mga kamay, masugatan ang mga tuhod o’ mapilayan ang mga paa makapaglaro lamang.

I have a lot of friends, childhood friends. Kadalasan mga pinsan ko yung iba. Sa lahat, isa sa kanila ang naging special para sakin. Why special? Kasi marami akong natutunan sa kanya. Taon din yung pinagsamahan namin. We shared lot of stories kahit habang naglalaro.

“Gusto ko nang tumanda,” sabi niya isang araw. “para marami na kong magagawa”.

Napaisip tuloy ako. “Tingnan mo sila,” sabay turo sa grupo ng mga ibong lumilipad. “Hindi sila napapagod lumipad ng lumipad. Hindi nila iniinda yung pagod kasi sama-sama sila.”

“Ano ibig mong sabihin?”

“Na gusto kong tumanda ng may kasama. At sama-sama!”

***

Pinasok ko naman ang mundo ng elementarya kung saan marami akong nakilalang kaibigan na talaga naman masasabing totoo. Palibhasa mura pa nga ang isip, kaunti pa rin ang pokus sa pag-aaral. Kadalasan laro pa rin ang nasa isip.

Naging masaya naman ang anim na taon ko sa elementarya. Nagtapos ako ng may karangalan at nagampanan ang simpleng tungkulin sa mababang paaralan na aking pinasukan.

“… Isang karangalan para sa akin ang tumayo sa inyong harapan ngayon at ipagmalaki ang aming pagtatapos.”

-JL Gomez, Third Honorable Mention

MES, Class 2004

***

Teen’s Life. Year 2004, when I entered the first year of my secondary education. Sa isang kilalang paaralan sa bayan ng Calamba ako pumasok ng High School. Sabi nila, high school is the most memorable part of a student’s life. At napatunayan ko yun sa aking sarili. Masaya maging high school. It also focuses some extra curricular activities like the Junior – Senior Promenade. Maraming bagay ang nadevelop sakin nung ako’y nasa high school gaya ng pagsusulat at pamumuno. Sa highschool ko rin nakilala ang aking first love. Aakalain mo matagal ang apat na taon pero sa totoo lang para sa’kin kulang pa ang apat na taon para i-enjoy ang pagiging high school.

As a Youth Leader. October 2007, ng maganap ang pangkahalatang halalan sa buong bansa para sa mga bagong opisyales ng pamahalaang pangbarangay. Isa ako sa napili ng aking pinsan, kumandidato bilang SK Chairman, para maging kanyang Kagawad. I-grab the opportunity to join and to run. Sa hindi inaasahang pagkakataon, napili na-elec naman ako as one of the SK Councilor ng aming barangay. Sa taong 2010 nakatakda ang aming huling panunungkulan. Pero bago pa yan, madalas na rin ako lumahok sa mga political activities ng school. I hope nagampanan ko naman ng ayos lahat ng aking mga tungkulin.

As a Managing Editor. Ever since, I love to write poems, articles, songs and etc. so I decided to contribute some piece in our school publication that time. At ito nga ‘yong naging daan upang mapili ako as one of the editors of the high school publication. Isang taon din akong nagging bahagi ng publication na ‘yon. Maraming nadagdag sa mga natutunan ko nung elementary pagdating sa school paper. Sabi nga diba kung gusto mo talaga ang pagsusulat mae-enjoy mo daw talaga ang maging bahagi ng publication. Naaalala ko nun, every issue nag-oovernight kaming mga staff para sa pagle-layout g school paper. Masayang experience ‘yon. Nakakapagod pero enjoy naman.

March 27, 2008. Natapos ko ang aking pag-aaral ng high school. Ang sarap ng feeling na magmartsa kasama magulang. Umakyat sa entablado para kunin ‘yon diploma na siyang patunay na ikaw na nga’y nakatapos ng high school sa ayaw at sa gusto mo.

Nang taong din ‘yon, nakapasok ako sa isang kilalang university dito sa ating bansa. Mahirap makapasok sa sintang paaralan na ‘yon kailangan kasi makapasa ka muna sa entrance exam nila. Pinipilahan talaga iyon sapagkat napakamura lamang ng tuition fee. Kumbaga pamasahe lamang ng isang estudyante mula sa isang pang-pribadong kolehiyo. At sa awa naman ng Poong Lumikha nakapasa ako at nabigyan ng pagkakataong makapasok sa paaralang ‘yon.

Natural lang naman sa mga mag-aaral lalo na yung nasa teenage life ang mahikayat at maligaw ng landas. Nang mga kapanahunang ‘yon hindi ko nap ala kilala ang aking sarili. Nakita ko na lang na iba nap ala ang nilalakaran kong daan. Sa bawat pagkakamali ay may kaparusahan nakalaan para dito. Kailangan lang maluwag mong tatanggapin ito at handang magbago.

Natakot ako. Akala ko katapusan ko na. Mayroon pa palang pag-asa at pagkakataon. Naisip ko, ngayon pa lang magsisimula ang lahat, ang lahat – lahat …